28.10.13

"In your face!" - een recensie door Patrick Bernauw van "Giftige Vlinders" (Deflo)

Deflo stond al een hele tijd op mijn "toch eens lezen"-lijst. Het is er eindelijk van gekomen met deze Giftige Vlinders, en ik heb zo het idee dat de laatste Deflo zeker niet mijn laatste zal zijn.


Kleine zelfstandige Rik Leboeuf is gelukkig getrouwd met Ghislaine en de trotse vader van puberdochter Joni. Als verwarmingsinstallateur komt hij op een fatale dag in contact met een fatale vrouw: Carina Misurata. Het gevolg? Een coup de foudre om U tegen te zeggen. Maar dan zet Carina heel onverwacht een punt achter hun passionele relatie, en raakt Rik gevangen in een neerwaartse, destructieve spiraal.

Alle ingrediënten waarom Deflo in de vaderlandse pers zo geroemd wordt - zijn doordringen "in de donkerste krochten van de menselijke ziel", de "flitsende spanning" die gegenereerd wordt door een rauwe manier van schrijven, in korte en ritmische zinnen... het is allemaal aanwezig. Zelden heb ik de mannelijke psyche zo genadeloos ontbeend gezien als in dit boek. Rik is een personage van vlees en bloed, zeer herkenbaar getekend, beetje maniakaal jawel, en met nogal wat kleine kantjes - maar je gelooft hem als hij zegt dat hij zijn vrouw nog steeds graag ziet, of dat hij zielsveel van zijn dochter houdt... en je voelt zijn pijn als hij merkt dat hij, verblind door zijn liefde voor Carina, dit leuke lieve gezinnetje van hem onherstelbaar kapot maakt. Terwijl hij de trappers kwijt raakt, blijft Rik bijtijden verbijsterend "normaal".

Ik had een beetje een probleem met het vele Engels, vooral in de mailcorrespondentie van Rik en Carina. Als je noodgedwongen zoveel Engels gebruikt, kan je Nederlands toch niet quasi perfect zijn? Het vloekt een beetje met de filmisch-realistische toon en sfeer van het verhaal, en met de grondige research die Deflo zich getroost heeft, onder meer met betrekking tot de hinderlagen die in deze digitale tijden op het wereldwijde web voor ieder van ons op de loer liggen. Want dit is ook, en vooral zelfs, een boek over die virtuele "schijn"-wereld van Facebook & aanverwanten, waarin wij met z'n allen steeds verder verstrikt geraken.

Giftige vlinders is een thriller, maar tegelijk ook een erg literaire roman, dankzij de metaforen van "schijn & zijn" die erin verwerkt werden, of die nerveuze staccato-stijl. Zowel qua stijl als inhoud deed Deflo me trouwens al eens denken aan James Ellroy. Het is dit meeslepende proza dat je over het vele Engels heen laat lezen, en dat ook het spanningsknikje in het midden moeiteloos camoufleert, of een ontknoping die de aandachtige lezer al een tijdje had zien aankomen. De innerlijke stem van Rik Leboeuf zorgt ervoor dat je alsnog een natte dweil in je gezicht krijgt. 

"In your face!" om het in schoon Vlaams te zeggen.

Geen opmerkingen: