23.7.16

De Frivole Fratsen van VTM-Royalty Reporter Reinout Goddyn en het DNA van Albert I uit Marche-les-Dames



Royalty reporter Reinout Goddyn tikt een relikwie op de kop: boomblaadjes-met-bloedspatten opgeraapt in Marche-les-Dames door een adellijke familie. De bloedspatten worden toegeschreven aan Albert I, die daar volgens een officiële versie van de feiten in 1934 ten val zou gekomen zijn.

Er valt niet na te gaan waar deze boomblaadjes precies werden gevonden, of zelfs wanneer. Er staat 'Marche-les-Dames' bij geschreven, zonder de locatie te preciseren. En de datum: 17 februari 1934 - maar die kan onmogelijk kloppen. Het lijk van de koning werd immers na middernacht ontdekt, en het nieuws raakte pas bekend op zondag 18 februari. Het enige dat wetenschappelijk kan geverifieerd worden, mits een DNA onderzoek (aan de KU Leuven, door forensisch geneticus Maarten Larmuseau) is dat het wel degelijk om het bloed van Albert I gaat.

Omdat iemand (niemand weet wie) op een bepaald moment in de tijd (dat onmogelijk kan overeenstemmen met de datum die meegegeven wordt op de relikwie) ergens op een niet nader omschreven plaats in Marche-les-Dames (maar het kan ook elders zijn, want we hebben alleen de handgeschreven notitie op dat kadertje) enige bloedspatten van Albert I heeft gevonden, stelt Reinout Goddyn over hard bewijs te beschikken dat de koning wel degelijk in Marche-les-Dames ten val kwam en 'kunnen al die verhalen' (over een moord) 'de vuilnisbak in'.

Quod non!

Het enige wat Reinout Goddyn heeft bewezen, is dat hij een sensatiejournalist is die denkfouten paart aan kromme redeneringen en een schrijnend gebrek aan elementaire dossierkennis. Of bewijst het feit dat het bloed aangetroffen in een Lincoln Continental waarmee gereden werd in Dallas op 22 november 1963 wel degelijk dat van John F. Kennedy is, dat het om een verkeersongeval gaat? (Dankjewel, Jacky Blancquaert.) - Ik dacht van niet.

Bekijk meer video's van Het Nieuws op nieuws.vtm.be

Goddyn lijkt ervan uit te gaan dat alle samenzweringstheorieën vertrekken van de premisse dat koning Albert elders gedood werd (in Laken, bijvoorbeeld) - maar dat is lang niet zo. Hij kan best op een andere plek in Marche-les-Dames gedood zijn; er zijn nogal wat aanwijzingen in die richting. In 2014 beweerde Goddyn al de eerste en enige te zijn die het gerechtelijk dossier mocht inkijken, ruim tien jaar na Jacques Noterman voor zijn boek De val van Albert I (Van Halewyck, 2004) dat de royalty reporter blijkbaar nog steeds niet gelezen heeft. Anders zou hij wel weten dat er al diverse reconstructies zijn geweest (zelfs vooroorlogse) die aantoonden dat Albert, als hij 'ten val kwam', niet kan zijn gevonden op de plek waar hij is gevonden. Er is ook sprake van een schot dat werd gehoord, omstreeks het tijdstip dat Albert het tijdelijke met het eeuwige moet hebben verwisseld. En er blijven de vaststellingen dat Albert I enkel die ene gapende hoofdwonde had (zo goed als onmogelijk indien hij viel of geduwd werd) en dat zijn lichaam en een aantal rekwisieten pas werden gevonden door graaf Xavier de Grunne & Co. op een plek waar bos- en rijkswachters en boeren al urenlang hadden gezocht, vlakbij de openbare weg. Al deze feiten worden niet weerlegd door het DNA-bewijs dat Goddyn aandraagt, integendeel.



De officiële versie van de feiten, overgenomen door het parket van Namen, werd in elkaar geflanst door graaf Xavier de Grunne, die het lijk van de koning ook op welhaast miraculeuze wijze 'ineens' heeft gevonden. Men ging uit van een 'tragisch ongeval', omdat de Grunne het gezegd had, en officieel werden alle andere pistes nooit onderzocht. Bewijsmateriaal werd door de Grunne, samen met het lijk van de koning, meegenomen naar Laken. Goddyn beticht er de 'souvenirjagers' van een grondig gerechtelijk onderzoek onmogelijk te hebben gemaakt en bewijst daarmee eens te meer dat hij het dossier niet kent.

Het houdt de 'ernstige media' ondertussen niet tegen om zijn verhaal wijd & zijd na te papegaaien. Met Belga op kop, zonder wat dan ook te checken, lezen we dezelfde baarlijke nonsens niet alleen in populaire bladen als Het Laatste Nieuws of Het Nieuwsblad maar ook in kwaliteitskranten als De Morgen, De Standaard en Knack. Ik heb dit al herhaaldelijk zien gebeuren, maar het blijft me verbazen.

Meer kritische reflecties op de blog Mysterieus België.

14.7.16

Het Mysterie van Marville - "true crime" onderzoek, waarin jij zelf de detective bent


In 2010 logeerde ik samen met Scriptomaan fotograaf & muzikant Marc Borms in een leuke Bed & Breakfast in Villers-Devant-Orval, Les Sources du Moulin, bij het Nederlandse echtpaar Bob en Dani Breedijk. We waren daar om een fotoboek te maken van het moordspel-stadsspel Het Fortuin van de Bourbons, gebaseerd op mijn boek Nostradamus in Orval. Er stonden fotoshoots op het programma in Florenville, in de ruïnes van de abdij van Orval en in de vestingstad Montmédy, een twintigtal kilometer verderop, net voorbij de Frans-Belgische grens.


Het waren Bob en Dani die ons vertelden dat we dan ook nog eens een boogscheut verder konden rijden, en een kijkje nemen in Avioth - met zijn basiliek temidden van de velden, waar doodgeboren baby's lang genoeg 'tot leven werden gewekt' om ze te dopen. En op het kerkhof van Marville. In dat pittoreske dorpje bevond zich eind jaren 50 en begin jaren 60 namelijk een Canadese vliegtuigbasis, RCAF Station Marville... en op het kerkhof van Saint-Hilaire lagen zelfs niet minder dan 41 Canadezen begraven.


Je denkt dan automatisch aan het personeel van de basis, die een echte stad vormde, groter dan Marville zelf, met o.a. een eigen militair hospitaal. Maar op één iemand na, was van volwassen Canadezen op dit kerkhof geen spoor te bekennen. Wel troffen we er de graven aan van 26 pasgeboren baby's en 12 baby's die slechts een paar maanden tot een paar jaar leefden.


Zoals Bob en Dani al gesuggereerd hadden, gingen we ons licht opsteken over deze toch wel zeer merkwaardige vaststelling in het Bureau d'information touristique van Marville. Waar ik een verbijsterend dwaas antwoord kreeg: 'Het was de Aziatische griep, meneer.' Nu trok er wel een epidemie door het land in 1957, maar dat daar ook vijf jaar later nog baby's aan overleden, leek me toch wel wat al te sterk. Bob en Dani zelf hadden een eigen theorie over wat zij Het Mysterie van Marville noemden: het had te maken met de nucleaire wapens waarmee de straaljagers van RCAF Station Marville uitgerust waren.


In de loop van de jaren die volgden, kruisten nog veel meer hypothesen mijn pad, doorgaans op het web. De meest tot de verbeelding sprekende, had te maken met de Zwarte Madonna van Avioth, waarin makkelijk een zelfs nauwelijks gechristianiseerde Isis cultus herkend kon worden. En geruchten over duivelaanbidders die actief waren in Avioth en op het kerkhof van Marville. Avioth heeft inderdaad, benevens een traditie van 'uit de dood opgewekte pasgeboren baby's' ook een toch wel vreemde Ecce Homo, voorzien van een nogal demonische figuur. En de basiliek zou, volgens de legende, gebouwd zijn door Satan. Het kerkhof van Marville werd dan weer ontwijd door Nederlandse gothics - sommigen beweren: door satanisten - die echter niet aangetrokken werden door het mysterie van de Canadese baby's, maar door een nogal sfeervol ossuarium.


Ik slaagde erin de hand te leggen op het boek van Philippe Baar, Pierre Baar en Hugues Herr, Marville RCAF Air Base 1954-1967. De enige these die én geloofwaardig leek én niet overmatig spectaculair, was er één die ik ook op het internet had gevonden, en waarin gesteld werd dat het mysterie van Marville er in wezen geen was. De hoge neonatale mortaliteitsgraad die genoteerd werd in de materniteit van het Canadese militaire hospitaal, kon eenvoudig verklaard worden door statistieken. Er werden nu eenmaal erg veel kinderen geboren in RCAF Station Marville... Deze verklaring leek te verwijzen naar het boek van Baar, Baar & Herr dat was gepubliceerd naar aanleiding van Canadese reünies in 2004 en 2006. De statistieken die in dit boek waren opgenomen, maakten het mysterie echter niet kleiner, maar nog groter - omdat de geboortecijfers die op twee verschillende plaatsen in het boek waren afgedrukt elkaar tegenspraken en omdat er iets onverklaarbaars aan de hand was met de sterftecijfers. Bovendien gaven de auteurs, ook weer op twee verschillende plaatsen in het boek, twee verschillende "verklaringen" voor het hoge aantal dode baby's, waarvan de ene zo mogelijk nog idioter was dan de andere.


Ik probeerde het materiaal een paar keren te verwerken in een historische faction thriller, ook met een co-auteur, maar dat lukte niet. Het had ermee te maken dat, van alle mogelijke hypothesen die ik ondertussen op het spoor gekomen was, alleen de meest spectaculaire overbleef... waarvoor echter geen keiharde bewijzen voorhanden waren. Ik schreef er een aantal Engelstalige artikels rond, verwerkte het thema in een fictieve 'interactieve en multimediale' webstory, maar ook die vorm zat me niet lekker. Uiteindelijk besloot ik volledig af te zien van fictieve elementen - op het introduceren van een spreekbuis na, in de gedaante van een oude dame met 'de Koude Oorlogsbaby Blues' - en het resultaat van mijn onderzoek zonder meer te presenteren in een boekje. Het interactieve gehalte bleef echter wel behouden. 


Het Mysterie van Marville is bijgevolg een 'true crime' dossier geworden, een 'moordspel' bijna, waarin de lezer(es) zelf een detective wordt, die op onderzoek kan gaan - op het web, maar ook in Marville zelf. Het resultaat van jouw onderzoek, of jouw ideeën over de zaak, kun je toetsen aan de antwoorden die ik gevonden heb op een aantal vragen. Een pasklare oplossing heb ik evenwel niet te bieden...

Wie een moordspel wil organiseren met verschillende spelers of detective teams, kan zoveel boekjes aankopen als er spelers of teams zijn, of werken met een PDF (30 euro) - en die zelf op gewenste aantal kopiëren of printen, of bekijken op tablet of iPad.

Het Mysterie van Marville is ook beschikbaar als ebook, o.a. bij Bol.com en bij Scribd:



21.6.16

Moordspel "Blauwbaard" (Ojoo Game App)


Tien jaar geleden verdween chansonnier Hans Blauwbaard op mysterieuze wijze in het gezelschap van een jong meisje. Patrick Bernauw, die "de duivelse straatzanger" nog goed gekend heeft, organiseert nu dit virtueel festival, met covers van zijn liedjes en getuigenissen. Misschien kan zo het mysterie van zijn verdwijning opgelost worden.

Was Hans Blauwbaard een muzikale seriemoordenaar die door zijn laatste slachtoffer werd omgebracht? Heeft hij zelfmoord gepleegd omdat hij de hype niet aankon die rond zijn leven en werk werd gecreëerd? Is hij om diezelfde reden gewoon ondergedoken? Of is er nog wat anders aan de hand? Aan jullie, amateur-detectives, om het uit te vissen: alleen, in een klein gezelschap of met je detective team.

Je speelt dit moordspel het best op een tablet en je vindt het hier. Prijs: €9,99 per download.


Scenario & productie: Patrick Bernauw - Muziek: Fernand Bernauw (www.naami.be) - Productie www.moordspel.org
Met Robin David (zang & foto's Blauwbaard), Yves Bondue als Yves Bonduelle), Lucky Luke Borms, Ellen Lanckman (fotoshoot Isabel) en Anton Cogen (Gilbert Leduc).


Ellen Lanckman als Isabel


 Patrick Bernauw waagde zich aan deze cover van Isabel Danst: