Kijk naar mama, ze is zo kil
als een zieke die niet meer geneest.
Kijk naar mama, ze is zo stil
als ik ben geweest
toen de soldaten kwamen.
Wist u het wit nu van haar huid?
Wast u het rood ook even uit?
Want kijk naar mama, ze is zo stil
dat er daarnet nog - heus! -
zomaar een vlinder landde op haar neus.
Kijk naar mama. Ze is zo kil.
Denkt u dat ze nog geneest?
‘Hoe moet ik dat nu weten?’
snikt mijn Onbekende Soldaat.
‘Hoe moet ik nu weten of ze nog geneest?
Wie zal het vertellen,
ma belle Scharpenelle?
Op het veld van eer
ettert berouw als een zweer.
En met het kruis op de rug,
gaat de weg van Golgotha naar Golgotha
en terug.’
0 reacties:
Een reactie plaatsen