Top 3 van de Scriptomanen in the Mojo wedstrijd op Kunstoevers is bekend!

De wedstrijd voor microfictie bij een kunstwerk van me, dat tentoongesteld wordt in de Foyer van CC De Werf, en opgenomen is in mijn bundel Groetjes uit de Vierde Dimensie heeft drie nominaties opgeleverd. De opdracht was: schrijf een ultrakort verhaal van maximaal 200 woorden bij een collage - er was keuze uit drie stuks. De auteurs van de shortlist kozen eensgezind voor deze But did the magic ever leave us?

Een deskundige jury, bestaande uit de auteurs Frank Pollet en Moniek Vermeulen - allebei vandaag present op Scriptomanen in the Mojo bij de voorstelling van de bundel De haan die weer wou kraaien van Anke Verleysen -  heeft uit de geanonimiseerde top 3 een laureaat gekozen. 

Moniek Vermeulen en Frank Pollet in the Mojo

Morgen wordt de winnaar bekend gemaakt, tijdens Scriptomanen in the Mojo, in het blok van twee uur (zie programma) -  maar eerlijk gezegd, ik vind jullie alle drie winnaars. 

In alfabetische volgorde:

Katrien Dierick:

In gedachten scherpt hij zijn brein aan de jongere versie van zichzelf. We zouden nooit vergeten hoe het was om echt te zien, zucht hij. En hij kijkt nog steeds, maar verwondert zich nu alleen nog over wat zomaar verloren is gegaan. Toch weigert hij met blote voeten in de restanten te stappen van wat ooit fenomenaal ontstond uit het niets. 

Fien Van Win:

Het wirwarwoud

 Het is weer zo’n dag. Een dag met een overvloed aan gedachten en een waterval van emoties.

 Ik pieker, en pieker. Het stopt niet. Ik probeer rust te vinden. Het lukt niet.

Alle gedachten door elkaar. Ze nemen me mee naar het veel te grote woud. Ik raak helemaal verdwaald. Ze zijn met teveel en cirkelen allemaal door elkaar.

Tot,

Het maanlicht alle puzzelstukjes doet samenvallen. Ik heb mezelf gevonden in het wirwarwoud van gedachten. 

Anke Verleysen:

Je houdt je vast aan de rimpel, probeert zijn jaren te tellen als de ringen van een boom. Hij slentert gestaag door de dagen alsof ze van glas zijn en elk moment kunnen breken. Je weet dat zijn voeten veren zijn die onder het gewicht van zijn leeftijd nooit helemaal hun oorspronkelijke vorm innemen. Je wil hem dragen, er voor zorgen dat de stok in zijn hand je arm wordt waaraan hij voluit mag hangen als een rijpe tomaat die elk moment kan vallen. Je vraagt je af hoe hij eet. Dat hij geen tanden heeft, zie je aan zijn ingevallen wangen die nieuwe woorden maken als kuiltjesgeluk. Hij is onderweg naar de geur van vers brood. Je zag hem met lege en gevulde zakken. Je zag hem komen en gaan, maar nooit ergens blijven. Je aarzelt. Hij doet dat niet. Je wil de tijd rekken om samen met hem in het moment te blijven. Je hoopt op een soort van herkenning, maar weet niet of je dat in zijn ogen wil lezen. Elke afwijzing zou je motor laten stoppen en dus rijd je door, kijk je naar joelende kinderen op de achterbank die ooit oud zullen worden zonder jou.

Overigens was het weer volop literaire ambiance in the Mojo, met de bundelvoorstelling van Anke en een schitterende performance van Pierrette COffrée, zo geplukt uit haar nieuwe bundel Coffarnaüm. 

Zorg dat je er morgen op tijd bij bent... Het wordt weer de moeite!