In het nawoord van mijn boek Groetjes uit de Vierde Dimensie vertelt Ginette Pas-Tourette hoe ik in augustus 2025 op vakantie ging naar Rennes, de hoofdstad van Bretagne, vlak bij de betoverde wouden van Brocéliande, waar de beroemde magiër Merlijn nog springlevend is. Het is inderdaad zo dat ik specifiek naar Rennes trok om over Brocéliande en Merlijn te schrijven, dat hij op de eerste ochtend van mijn verblijf al meteen gewoon buiten op de stoep bleek te zitten, tegenover mijn hotel. Het leverde voor de bundel bovenstaande postkaart op, gebaseerd op onderstaande échte foto, én op het ultrakorte verhaal Merlijn in Rennes.
Merlijn in Rennes
Men zegt dat Merlijn nooit echt gestorven is in het woud van Brocéliande. De tovenaar die ooit koning Arthur adviseerde, die de tijd boog en met draken sprak, werd moe van paleizen, gedoe met feeën en oorlogen. Hij verdween in de anonimiteit en liet legendes ontstaan terwijl hij verder zwierf, van eeuw tot eeuw.
In Rennes fluisteren sommigen dat
hij een nieuwe gedaante heeft aangenomen — dat hij niet langer gehuld is in
pracht en praal, maar in vodden en zeilen, gezeten op de koude straatstenen.
Zijn baard is nog steeds lang, zijn blik nog steeds diep van wijsheid. Weinigen
herkennen hem. Ze lopen hem voorbij, terwijl de tekens toch duidelijke taal
spreken: hij vertoeft op de grens van de Elyzeese Velden, vlakbij bakker
Augustinus, die als kerkvader een indrukwekkende autobiografie schreef, de Confessiones.
Naast hem ligt zijn trouwe metgezel — geen magisch hert, maar een
straathond.
Voor de meesten onder ons lijkt
hij op elke andere verloren ziel van de stad. Maar soms, wanneer het vroege
ochtendlicht op zijn gezicht valt, zeggen mensen dat ze iets anders zien: een
gloed, een zwaartekracht, een fluistering van oude macht.
De waarheid is dat Merlijn wacht
in Rennes, dicht bij het betoverde bos waar zijn verhaal begon. Op een reden om
weer op te staan? Op de fee Viviane, die in hem de magiër van weleer zal
herkennen, en haar minnaar? Tot die tijd schrijft hij zijn autobiografie op gevonden
vellen papier, mompelt hij vergeten profetieën en gaat zijn magie vermomd als
waanzin uit een vierde dimensie.
Het essay, of het reisverhaal, of de lijvige fantastische vertelling die ik eraan overhield, verscheen nu in het onvolprezen blad Fantastische Vertellingen, uitgegeven door de stichting waar ook zopas dat andere lijvige essay over Malpertuis van Jean Ray verscheen, in de Rare Boekjes Reeks.
Fantastische Vertellingen is aan zijn 47e jaargang nummer 79 toe. Het nummer kan besteld worden aan €8,95 via de webshop en ik kan ook van harte een abonnement aanbevelen op dit unieke tijdschrift voor fantastiek, horror, sciencefiction & aanverwante literatuur.
Hieronder enkele impressies van mijn trip, waarover veel meer - zoniet alles - te lezen valt in de essayistische fantastische vertelling Groetjes uit Brocéliande.
 |
De menukaart bestuderen van Le Gorille Bleu, op de hoek van de Rue du Griffon. |
 |
In deze feeërieke winkelstraat van Rennes hing Merlijn ook rond, met zijn hele hebben en houden in een winkelkarretje. |
 |
| Een betoverd meer (of een dito grote vijver) in Paimpont. |
 |
| De Tombe van Merlijn, met offerandes... |
 |
| Felix Bellamy populariseerde de legenden en vond er de plekken bij waar ze zich afspeelden. |
 |
| De Bron van de Eeuwige Jeugd trekt nog steeds veel toeristen... |
 |
| Eindpunt van de ontdekkingstocht was het kerkje van abbé Gillard in Tréhorenteuc, de Kerk van de Graal met het vreemd mystieke opschrift boven de deur: "La Porte Est Dedans!" |
 |
| Christelijke en Keltische mythen en Graalsymboliek zijn hier verenigd. |
 |
| Haalden de promotoren van Rennes-le-Château en de abbé Saunière hier in Tréhorenteuc bij abbé Gillard hun mosterd vandaan? |
 |
| Dàt en nog veel meer kom je te weten in... Groetjes uit Brocéliande! |
