29.12.23
25.1.23
Schrijven met Artificiële Intelligentie: zin & onzin van ChatGPT
Eerder waren de
mogelijkheden van AI om kunstwerken te creëren – of een nieuwe vorm van kunst –
al uitgebreid en jubelend belicht in alle denkbare en ondenkbare media. En omdat ik in dat soort gevallen graag de
proef op de som neem, kan ik alleen maar instemmend knikken. Zo werd dit
artikel geïllustreerd with a little help from Midjourney en Nightcafé.
Begin december 2022
gingen dan unisono de loftrompetten schetteren over het AI-schrijfprogramma
ChatGPT. ‘Pennen neer? AI kan nu ook al essays schrijven! – Omklem uw
ganzenveer wat steviger, want het AI-model ChatGPT toonde de voorbije week dat
het in staat is om in een mum van tijd grammaticaal correcte artikels en essays
te produceren. Is het einde van de schrijvende job nabij?’ vroeg Karin
Swartenbroux zich af in De Morgen. En ‘AI bedenkt en schrijft uw teksten op
eenvoudig verzoek,’ merkte Dries De Smet op in De Standaard. ‘Met artificiële
intelligentie kun je met verbluffend gemak prima teksten van allerlei slag
genereren. Ligt wie van zijn pen leeft straks werkloos in de hangmat, terwijl
hij een door de computer gecomponeerde roman leest?’
Zelf lig ik er inmiddels allesbehalve wakker van dat het ‘menselijke schrijverschap’ nu op de helling komt te staan. Misschien werkt ChatGPT véél beter in het Engels, maar stel je een vraag in het Nederlands – naar een toch wel bekend historisch gegeven, of een toch wel redelijk beroemde auteur – dan krijg je een antwoord dat qua inhoud absoluut niet voldoet. Langere teksten – die een wat ingewikkelder structuur vragen – krijg je er ook niet uit. Voorts komt ChatPGT vaak met de boodschap dat een AI programma ‘geen mening’ heeft… en dat zal wel, maar hoe schrijf je dan een essay of zelfs gewoon maar een informatief artikel, als je qua inhoud geen onderscheid kunt maken tussen wat meer of minder waarschijnlijk en zelfs volstrekt idioot is? Ook met het veelgeroemde autonoom leren van het AI programma loopt het, in het Nederlands althans, nog faliekant mis. Zie bijvoorbeeld het vervolgartikel ChatGPT en de Moord op Albert I, of de gelijknamige podcast, waarin Albert I in eerste instantie geïdentificeerd werd als de vader van onze ‘huidige’ koning Albert II.
Op het gebied van
vorm en stijl ten slotte mist de chatrobot alles wat een literaire schrijver uniek
maakt: namelijk die specifieke en unieke ‘stem’, ‘toon’ en ‘persoonlijkheid’
die in en achter en onder en tussen de woorden schuilen, en waarmee die ene schrijver
het verschil maakt met alle andere. ‘Stijl’, ‘toon’, ‘vorm’, ‘persoonlijkheid’
zijn onbekende parameters voor ChatGPT, zodat de discussie of het AI programma
ooit een min of meer literaire tekst zal produceren meteen kan gesloten worden.
In het beste geval
worden ChatGPT & Co concurrentie voor Wikipedia & Co, omdat ze meteen
een informatief antwoord kunnen generen op een gestelde vraag, en je niet eerst
een hoop webpagina’s moet doorploegen. Maar als informatie op het web al
betrouwbaar mag genoemd worden, dan is dat precies te danken aan de ‘menselijke
factor’ (de moderator) die zin van onzin kan onderscheiden, en een mening heeft
– zoals het geval is bij bijvoorbeeld Wikipedia. En het is net deze ‘menselijke
factor’ die uitgeschakeld wordt als je ChatGPT gebruikt.
Op dit moment lijkt
ChatGPT mij kortom vooral heel bruikbaar om lekker absurde teksten te schrijven…
en voor de rest: om volop fake news en alternatieve werkelijkheden te
introduceren.
13.12.22
De Meester der Dingen
Ik was nog geen twintig, toen iemand over mijn verhalenschrijverij wist te melden dat ik 'een visuele verbeelding' had. Korte tijd later ging ik dan ook aan de slag als stripscenarist. Tegelijk voelde ik mij in eerste instantie een verteller van verhalen. Maar het werken met woord én beeld heb ik eigenlijk nooit losgelaten.
Eén van mijn twee grote frustraties - de andere is dat ik alleen declamerend kan zingen - is dat ik niet het minste tekentalent bezit, een harde waarheid waarmee ik als achtjarig striptekenaar in de dop geconfronteerd werd. Later heb ik dat manco gecompenseerd door enerzijds scenario's te gaan schrijven, en anderzijds - zodra de technische middelen voorhanden waren - de mogelijkheden te onderzoeken van foto- en videobewerkingen.
In 2010 publiceerde de creatieve guru Austin Kleon Newspaper Blackout en vond daarmee het niet echt nieuwe, maar hoe dan ook wel onvervalst 21ste eeuwse genre van de blackout poetry uit (in het Nederlands: stiftgedicht). Sinds een kleine tien jaar ben ik een enorme fan van het genre, en ook een fervent beoefenaar. Eén van de leuke aspecten van blackout poetry is dat je bezig bent met woord én beeld, zonder dat je hoeft te kunnen tekenen. Kleon noemt zich trouwens een tekenaar die schrijft, en een schrijver die tekent. En dat de visuele weergave van je werkstuk, waarin je alle huidige mogelijkheden van fotobewerking volop kunt benutten, even belangrijk is als de inhoud... en uitermate geschikte om te publiceren via sociale media. Dat je de grafische vormgeving kunt uitpuren en - als niet-tekenaar - gebruik kunt maken van analoge of digitale collage technieken. Dat je zo rechtstreeks aansluiting kunt vinden bij een aantal surrealistische kunstenaars die ten zeerste tot je verbeelding spreken - Max Ernst, om het bij die ene te houden - is mooi meegenomen.
Ik heb een paar bundels met stiftgedichten gepubliceerd: Eutopia/Blackout en Malemort/Blackout - maar de meeste van mijn blackout poetry, ook en vooral Engelstalig, is te vinden op mijn Instagram pagina. Als mensen me vragen of ik nog wel wat schrijf, omdat er geen dikke boeken meer van mij verschijnen, verwijs ik ze graag door naar de - op de dag van vandaag - 1169 bijdragen op die pagina, waarvan er meer dan 1000 tot het genre van de blackout poetry behoren. (Of naar de 50 afleveringen van de podcast Mysterieus België waarin ik mij als verteller van verhalen volop kan uitleven.)
Sinds begin dit jaar heeft de blackout poetry er nog een dimensie bij gekregen. Toen ontdekte ik, net als zovelen, de geneugten van geweldige artificiële intelligentie programma's als Nightcafé of Midjourney. Een zegen voor mensen die alleen kunnen schilderen met woorden. Eindelijk is het nu mogelijk op digitale wijze collages te maken van woord & beeld, ware graphic poems. Het liefst vertrek ik daarbij vanuit een stiftgedicht, dat ik al dan niet tot een 'gewoon' gedicht herschrijf (zoals ik ook deed in Eutopia/Blackout). Zo heb ik erg veel plezier beleefd aan de kleine serie De Meester der Dingen...
![]() |
22.9.22
In de Tovertuin: Variaties op Wilde Cichorei


.jpg)

.jpg)
























