Ware Misdaad: Hoe Dolly Oesterreich haar minnaar jarenlang verborg op zolder

 

MYSTERIES VAN ROODE

Er bestaan misdaadverhalen die zo onwaarschijnlijk zijn dat zelfs de meest ervaren romanschrijver ervoor terugschrikt om ze te vertellen, omdat ze zo ongeloofwaardig klinken. Toch zijn het vaak precies deze verhalen die werkelijk gebeurd zijn. De geschiedenis van de misdaad zit vol moorden, verdwijningen, oplichterijen, obsessies en complotten die de wildste verbeelding tarten. Een aantal ervan zijn zo vreemd dat ze alleen konden plaatsvinden in uw en mijn werkelijkheid...

Met Mysteries van Roode bevind ik mij opnieuw op het terrein waar ik al een heel schrijversleven vertoef: op de dunne grens tussen feit en fictie. Elke aflevering in deze reeks vertrekt vanuit een waargebeurde misdaadzaak, maar eenmaal aangekomen in Roode ondergaat die werkelijkheid een merkwaardige transformatie. Roode zul je vruchteloos zoeken op een kaart, toch is de kans groot dat je - als bewoner van de Lage Landen - het provinciestadje herkent. Want het is opgebouwd uit herinneringen, anekdotes, lokale legenden, vergeten krantenberichten en de schaduwen van tientallen echte gemeenten. Het ligt ergens tussen (ook) jouw werkelijkheid en mijn verbeelding in. Wie er eenmaal arriveert, ontdekt dat achter elke gevel een geheim schuilgaat...

Deze ingreep is niet gebeurd om de waarheid te verbergen, maar om haar zichtbaar te maken. Fictie laat ons soms scherper kijken naar de realiteit dan een letterlijk verslag ooit zou kunnen. Door afstand te creëren ontstaat ruimte voor verbeelding, ironie, tragiek en menselijkheid. Zo werd deze Mona Lisa van Roode geïnspireerd door de beruchte Amerikaanse zaak van Walburga Oesterreich, de vrouw die jarenlang haar minnaar verborgen hield op de zolder van haar woning, terwijl haar echtgenoot niets vermoedde...

Walburga Oesterreich behoort tot die zeldzame figuren uit de misdaadgeschiedenis die zo onwaarschijnlijk lijken dat men denkt: dit moet wel een romanpersonage zijn. Toch is dit verhaal van a tot z waargebeurd. Het speelde het zich af, tussen de Amerikaanse industriestad Milwaukee en het snel groeiende Los Angeles van het begin van de twintigste eeuw. Walburga – bijnaam ‘Dolly’ – was het stralende middelpunt van een geschiedenis van obsessie, seksuele afhankelijkheid, bedrog, een verborgen leven op een zolder en uiteindelijk een moord die jarenlang onopgelost bleef omdat de waarheid te ongeloofwaardig leek om waar te kunnen zijn.

Walburga Korschel werd in 1880 geboren en trouwde op jonge leeftijd met Fred Oesterreich, een welgestelde fabrikant van schorten en andere textielproducten. Hun huwelijk leek voor de buitenwereld best wel succesvol. Fred bezat een bloeiende onderneming en het echtpaar genoot een comfortabele levensstijl. Achter de gesloten deuren van hun woning ging het er echter minder harmonieus aan toe. Verschillende bronnen beschrijven Fred als een dominante, moeilijke man, terwijl Walburga bekendstond als sociaal, aantrekkelijk en niet bepaald een fan van huwelijkstrouw. Reeds vóór haar ontmoeting met Otto Sanhuber deden geruchten de ronde over buitenechtelijke affaires.

Otto verscheen ten tonele in 1913. Hij was zeventien jaar oud en werkte als hersteller van naaimachines in het bedrijf van Fred Oesterreich. Walburga was drieëndertig. Wat begon als een huisbezoek om een defecte naaimachine te herstellen, mondde uit in een seksuele relatie die de volgende zeventien jaar hun beider levens volledig zou beheersen. Volgens latere getuigenissen ontwikkelde zich tussen Otto en Walburga een intense afhankelijkheidsrelatie. Otto zou zichzelf later zelfs omschrijven als haar ‘seksslaaf’, een woord dat wellicht evenveel zegt over zijn fascinatie voor haar als over haar controle over hem.

De verhouding bracht een praktisch probleem met zich mee. Hoe kon men een minnaar verborgen houden in een tijd waarin buren elk bezoek opmerkten en een echtgenoot onverwacht kon thuiskomen? Walburga vond een oplossing die even eenvoudig als krankzinnig was. Otto verhuisde naar de zolder van het huis. Via een verborgen toegang bij de slaapkamer kon hij zich verplaatsen zonder ontdekt te worden. Jarenlang leefde hij daar als een soort vrijwillige kluizenaar. Hij beschikte over een bed, een lamp, boeken en schrijfmateriaal. Overdag hielp hij soms in het huishouden; 's nachts las en schreef hij sciencefiction verhalen. Walburga bracht hem eten en verzorgde zijn contacten met de buitenwereld. Voor de buren was hij zogenaamd een rondtrekkende halfbroer die af en toe opdook. Voor Fred bestond hij eenvoudigweg niet.

Het meest verbijsterende aspect van de zaak is wellicht niet dat Otto zich jarenlang verborg, maar dat hij dat bleef doen terwijl het echtpaar verschillende keren verhuisde. Toen de Oesterreichs in 1918 naar Los Angeles trokken, stelde Walburga zelfs als voorwaarde dat hun nieuwe woning een zolder moest hebben. Dat was in Zuid-Californië eerder uitzonderlijk. Otto reisde vooruit en installeerde zich reeds in de nieuwe woning voordat Fred en Walburga arriveerden. Zo verhuisde niet alleen het echtpaar naar een andere staat, maar ook de verstekeling, ‘de gevangene der liefde’, die officieel niet bestond.

Intussen verslechterde het huwelijk tussen Fred en Walburga verder. Op 22 augustus 1922 bereikte de spanning een hoogtepunt. Het echtpaar kwam ruziënd thuis. Op de zolder hoorde Otto de verhitte woordenwisseling. Wat er vervolgens precies gebeurde, is nooit volledig duidelijk geworden. Volgens latere verklaringen dacht Otto dat Fred zijn geliefde aanviel. Hij greep twee pistolen en kwam van de zolder naar beneden. Er ontstond een worsteling waarbij Fred werd neergeschoten. Hij stierf ter plaatse.

De twee geliefden beseften onmiddellijk dat hun levens op het spel stonden. Daarom besloten zij de scène te manipuleren. Het moest lijken alsof onbekende inbrekers het huis waren binnengedrongen. Otto nam geld en een kostbaar horloge mee om de schijn van roof te versterken. Vervolgens sloot hij Walburga op in een kast en gooide de sleutel weg. Toen de politie arriveerde, trof zij een kersverse weduwe aan die opgesloten zat en beweerde het slachtoffer te zijn geworden van een gewelddadige overval. De rechercheurs vertrouwden haar verhaal niet echt, maar slaagden er niet in een bevredigende oplossing te vinden voor het raadsel. Want hoe had een vrouw haar echtgenoot kunnen vermoorden terwijl zij zelf opgesloten zat in een kast? Zolang zij niets afwisten van Otto's aanwezigheid ontbrak de ontbrekende schakel in de puzzel.

De zaak bleef jarenlang hangen tussen verdenkingen en gebrek aan bewijs. Nog ongelooflijker is dat Otto na de moord niet vluchtte. Hij keerde gewoon terug naar de zolder en bleef daar nog acht jaar wonen. Zijn leven – men ging hem later Bat Man noemen – werd zo mogelijk nog absurder dan het al geweest was. Nu Fred dood was, hoefde Otto niet langer doodstil te zijn en kreeg hij zelfs toestemming een schrijfmachine te gebruiken. Terwijl de politie vruchteloos op zoek bleef naar de moordenaar, zat die letterlijk boven hun hoofd terwijl zij Walburga ondervroegen.

Uiteindelijk kwam de waarheid niet aan het licht door speurwerk, maar door menselijke zwakheid. Dolly maakte het te dol, zij kreeg nieuwe minnaars en één daarvan was haar advocaat Herman Shapiro. Toen deze relatie verslechterde, begonnen oude geheimen naar boven te komen. Tegelijk ontdekten onderzoekers dat Walburga jaren eerder verdachte vuurwapens had laten verdwijnen. Een pistool werd teruggevonden in de beroemde teerputten van La Brea, een ander onder een rozenstruik. De druk nam toe, Dolly werd opgesloten en vroeg haar advocaat om eens naar haar mysterieuze ‘halfbroer’ te gaan kijken, die bij haar op zolder woonde. Daar trof hij de bleke, magere Otto Sanhuber aan, die uiteindelijk zijn rol in het drama bekende.

De pers smulde van het verhaal over Dolly en haar Zolderspook. Het publiek kon nauwelijks geloven dat iemand bijna twee decennia verborgen had geleefd in de woning van zijn geliefde en het proces groeide uit tot een nationaal mediaspektakel. Toch leidde alle sensatie niet tot een duidelijke juridische overwinning. Otto werd weliswaar schuldig bevonden aan doodslag, maar omdat de verjaringstermijn inmiddels verstreken was, verliet hij de rechtszaal als een vrij man. Walburga's eigen proces eindigde met een verdeelde jury. Uiteindelijk werden de aanklachten tegen haar in 1936 definitief ingetrokken. Geen van beiden bracht ooit een dag door in de gevangenis voor de dood van Fred Oesterreich.

Wat deze zaak zo fascinerend maakt, is dat zij veel meer is dan een moordverhaal. Het is een studie van macht, afhankelijkheid en vrijwillige gevangenschap. Otto leefde jarenlang opgesloten in een ruimte die nauwelijks groter was dan een cel, maar hij bleef daar uit vrije wil. Walburga creëerde een verborgen parallel universum boven het hoofd van haar echtgenoot, die al die jaren onder hetzelfde dak leefde als zijn rivaal, zonder het te beseffen. En de politie zocht jarenlang naar een moordenaar die de crime scene nooit had verlaten…

Toen Walburga Oesterreich in 1961 stierf, liet zij een aanzienlijk vermogen na. Otto Sanhuber verdween grotendeels uit het publieke zicht. Hij had ondertussen een andere naam aangenomen en probeerde een gewoon leven op te bouwen. Maar zijn plaats in de misdaadgeschiedenis was verzekerd. Er zijn moordzaken die beroemd worden door hun geweld, andere door hun juridische gevolgen. De zaak-Oesterreich leeft voort omdat zij iets veel zeldzamers bezit: een werkelijkheid die vreemder is dan fictie…

Duivelseiland - een nieuw luisterboek van de podcast Ware Misdaad

 

Naar het Duivelseiland - Aflevering 1:

Het Duivelseiland ligt voor de kust van Frans-Guyana, het overzeese departement van Frankrijk, in het noordelijke deel van Zuid-Amerika. Van 1852 tot 1938 hadden de Fransen  daar een strafkolonie, een bagno. Er zaten vooral politieke gevangenen vast, of lui die als staatsgevaarlijk werden beschouwd, zoals spionnen en terroristen. De bekendste bagnard was de ten onrechte voor spionage veroordeelde kapitein Alfred Dreyfus, die er van 1895 tot 1899 verbleef. Maar wellicht kennen de meesten onder ons het Duivelseiland van het levensverhaal van de Franse avonturier Henri Charrière, Papillon. Het boek verscheen in 1969, groeide uit tot een bestseller en werd in 1973 verfilmd, met Dustin Hofmann en Steve McQueen. In 2017 kwam er zelfs een remake van, in een regie van Michael Noer. Hoewel Charrière zijn verhaal voorstelde als een autobiografie, werden er ook belevenissen van anderen in verwerkt… zoals die van de gebroeders Degrave, uit Oostende. Eind negentiende eeuw waren zij wereldberoemd, Jules Verne liet zich in 1902 door hen inspireren voor zijn roman Les frères Kip en Cesar Van Cauwenberghe in 1907 voor een toneelstuk dat meer dan duizend keer zou worden opgevoerd.

In 1892 schreeuwden de krantenjongens het uit: ‘Gruwelijk drama! Piraterij in de Stille Zuidzee! Zesvoudige moord!’ Aan boord van de schoener Niuroahiti zou plots muiterij uitgebroken zijn, en hadden zeven bemanningsleden de dood gevonden. Scheepskok Mirey beschuldigde de broers Alexandre en Joseph Rorique, die papieren bezaten op naam van de Britse broers Rorick… maar uiteindelijk Léonce en Eugène Degrave bleken te zijn, telgen uit een rijke Oostendse familie. 

Op 13 maart 1894 werden beide broers in het Franse Brest, na een kort maar heftig leven vol avontuur, ter dood veroordeeld. Hun straf werd omgezet in een levenslange verbanning naar Frans-Guyana. Léonce stierf in de strafkolonie, Eugène kreeg gratie, keerde terug naar Europa en schreef zijn memoires - in zeven nachten, beweerde hij. Le Bagne verscheen in 1901, ook in het Nederlands als Het proces en de gevangenschap van de gebroeders Degrave (Rorique). Het boek werd zowel in het Frans als het Nederlands een enorm succes: naast een romantisch avonturenverhaal leest het ook als een aanklacht tegen de gerechtelijke dwaling waarvan de broers het slachtoffer werden, en de levensomstandigheden in de strafkolonie.

Voor dit luisterboek dat de podcast Ware Misdaad zal vertellen in twee seizoenen, baseerde ik mij op de Franstalige versie van de memoires van Eugène Degrave. Ik vertaalde en bewerkte de van zichzelf al spannende belevenissen van de gebroeders Degrave en leende mijn stem ook uit aan Eugène Degrave. Het lijkt er inderdaad sterk op dat Léonce en Eugène het slachtoffer werden van een gerechtelijke dwaling, al blijft rond hun verhaal toch een waas van mysterie hangen. 

In 2013 maakten de acteurs Kurt Defrancq en Jonas Van Thielen een toneelstuk, waarin gesuggereerd werd dat de toenmalige premier van België, Auguste Beernaert, samen met de koning druk uitoefende op de Franse regering om de broers niet ter dood te veroordelen en later zelfs gratie te verlenen. ‘Die politieke inmenging doet heel wat vragen rijzen,’ zegt Defrancq. 'Waren zij misschien koloniale verkenners? Zat er meer achter? Welke complotten zijn er gesmeed?’ 

Waarbij de vraag rijst of niet alleen hun vrijlating, maar ook hun arrestatie en veroordeling moeten gezien worden in het licht van een ‘koloniale verkenning’ die de Fransen niet zo welgevallig was. Het is een vraag waarop min of meer recente boeken over de gebroeders Degrave – zoals Verbannen naar het Duivelseiland van Roger Slosse uit 1989, en De affaire Degrave-Rorique van Jan Vandamme uit 1992 – evenmin een antwoord bieden.

Brieven van de gebroeders Degrave

 

Het eerste seizoen van Duivelseiland kreeg de titel Naar het Duivelseiland mee. Hierin vertelt Eugène Degrave over de liefde die hij en zijn broer koesterden voor de zee, over de muiterij op de Niuroahiti, het gekonkel van scheepskok Mirey, de arrestatie op een klein Zuidzee eiland en het proces in Franse Brest… dat hen uiteindelijk naar het Duivelseiland zal voeren. In het tweede seizoen, Op het Duivelseiland, komt het verblijf van de broers in de strafkolonie aan bod. Zoals gewoonlijk verzorgde Antoine Derksen de weer bijzonder filmische audio montage.

 

Het beste uit Ware Misdaad, 2022

 

In 2022 startte ik met een nieuwe true crime podcast, Ware Misdaad, waarin ook minder bekende maar steeds boeiende en verrassende criminele kwesties onder de loupe worden genomen. Nu eens in een luisterverhaal, dan weer in een gespeelde monoloog of zelfs in een heus hoorspel. Altijd speelt de begeleidende muziek een vooraanstaande rol. Vaak is die afkomstig van mijn muziektheater Compagnie de Ballade (1998-2011), in het bijzonder van mijn broer Fernand, die je kunt vinden als Naami op Bandcamp.

De podcast nam een vliegende start, en het leek mij een goed idee de highlights van die eerste jaargang te bundel in een luisterboek, te vinden op o.a. Luisterrijk (€ 9,99) en in je Storytel abonnement. Natuurlijk kun je deze afleveringen én de lopende jaargang ook gratis maar niet reclamevrij beluisteren op de podcast:

Listen to "Ware Misdaad" on Spreaker.

In deze selectie waargebeurde misdaadverhalen, opgenomen en uitgezonden in 2022, wordt de vraag gesteld of Edgar Allan Poe dan werkelijk een verhaal schreef over een moord die hij zelf pleegde. Samen met Vera Van Nooten van mijn schrijversklas aan het Conservatorium van Mechelen zocht ik een verklaring voor de mysterieuze dood van Alfred Loewenstein, 'de man die uit de lucht viel'. En met een gezelschap van cursisten aan de Academie voor Podiumkunsten in Aalst, maakte ik een hoorspel over de moord op het operazangeresje Alice Renaud. Ten slotte kroop ik ook in de huid van Henri Landru, die wel eens de moderne Blauwbaard wordt genoemd, en in die van Erik Jan Hanussen. Deze variété artiest zou hebben opgetreden als toekomstvoorspeller voor Adolf Hitler, en werd wellicht daarom ook vermoord. Over deze kwestie schreef ik lang geleden samen met Guy Didelez het bekroonde en veelvuldig vertaalde jeugdboek In het teken van de ram.

Het Mysterie van Marville: een truecrime podcast, ebook, paperback

 

Het ebook en de paperback bestonden al langer, maar nu kun je ook met deze podcast op onderzoek gaan in Marville.

Listen to "Het Mysterie van Marville" on Spreaker.

'Luister naar mij, meneer,' zei de oude vrouw. 'Kom en volg me naar het kerkhof en luister naar me. Ik moet je iets vertellen. Het zal geen sprookje zijn, geen urban legend, geen fictie. Ik zal me aan de feiten houden, meneer.'
'Er zijn 41 Canadezen begraven op het kerkhof van de Heilige Hilaire, meneer. Onder hen: 26 pasgeboren baby’s en 12 baby’s die slechts een paar maanden tot een paar jaren leefden. Ik zal een liedje voor je zingen, meneer. Maar het zal geen wiegeliedje zijn. Het wordt een Koude Oorlogsbaby Blues.'

Marville is een slaperig dorpje aan de Franse kant van de Frans-Belgische grens. Met deze podcast als leidraad, of met het dossier dat ik samenstelde over het mysterie van Marville en publiceerde als paperback en ebook kun je nu ook zelf ter plaatse op onderzoek gaan.

Script: Patrick Bernauw / Presentatie: Patrick Bernauw, additionele stem: Karin De Greeve
Montage: Antoine Derksen
Geluidseffecten: Freesound.org
Muziek: Adobestockaudio - Blue Sky Blues (Peter Crosby) - Eye for details (Jay Varton) - Death Sentence (Life Span) – Come back baby (The Tap Room)

Het verhaal van het Kruis der Verloofden verteld in een spookachtig luisterboek...

In juli 2021, net voordat een nooitgeziene stormvloed over ons land zou razen, trokken Patrick Bernauw en Antoine Derksen naar de Hoge Venen. Meer bepaald naar de bed & breakfast van Inge Scheynen, Le Relais des Fagnes, vlakbij de Baraque Michel...

Over het avontuur dat zij daar reconstrueerden... en beleefden... maakten ze het luisterboek Het Kruis der Verloofden. Naar een scenario van Patrick Bernauw, met de stemmen van Patrick Bernauw en Inge Scheynen, en met muziek en soundscapes van Fernand Bernauw. Geluidsregie en montage: Antoine Derksen.

U kunt het luisterboek nu aankopen aan 4,99 € bij o.a. Luisterrijk, waar u ook een gratis luisterfragment zult aantreffen.

Inge zet de route uit...

... en Patrick is in diepe gepeinzen verzonken...

In een krantenartikel zouden alleen de voornamen vernoemd worden, met een sterretje erbij, en de vermelding: ‘Laura en Jonas zijn gefingeerde namen, hun echte namen zijn bekend bij de redactie’. Maar het verhaal van Het Kruis der Verloofden is geen krantenartikel, het is een audio documentaire die u nu al in avant-première kunt beluisteren als luisterboek, voordat de productie wordt opgenomen in de podcast reeks Mysterieus België:Listen to "Het Kruis der Verloofden, deel 1" on Spreaker.

 

 

Een ontvangstcomité in corona tijden...

Dit is onze eerste halte...

Hier start de middeleeuwse weg, bekend onder de naam "La Vecquée"...

Even overleggen... en kabels ontwarren!

Zoals u kunt zien, vereist het opnemen van een podcast ook enige acrobatiek.

Wat gebeurde er precies tijdens die barre winter, enkele jaren geleden, bij een kruisbeeld in de Hoge Venen? Dat Kruis der Verloofden werd opgericht ter nagedachtenis van François en Marie, die daar in 1871 de vriesdood vonden in de sneeuw. Laura en Jonas wilden zovele jaren later wel eens een romantische bedevaart ondernemen naar deze tot de verbeelding sprekende plek vlakbij de Baraque Michel. Ze namen hun intrek in de bed & breakfast van Inge en Tom, en gingen op pad. Het was de start van een bizar en spookachtig verhaal, dat door de ploeg van Mysterieus België ter plaatse werd gereconstrueerd. 

Aan het begin van de Vecquée...

Wij lopen altijd rechtdoor, tot bij...

... Grenspaal 151...

Net zoals Laura en Jonas deden... of François en Marie, meer dan een eeuw eerder.

Een spannende quarantaine, met het detectivespel "Het Mysterie van Marville"

Nu het corona virus ons met z'n allen in quarantaine gezet heeft, gaan we op zoek naar manieren om niet de muren op te lopen. Door een spannend boek te lezen, bijvoorbeeld... En boeken kopen, zowel papieren exemplaren als ebooks, kun je gelukkig nog steeds online (kijk maar eens rechts op deze pagina). 

Samen met een aantal kornuiten van de Scriptomanen heb ik ook altijd graag doe-boeken gemaakt, voor jong en oud en alles daar tussenin. En zo lang de quarantaine duurt, zal ik je op deze pagina's met enige regelmaat zo'n spannend doe-boek voorstellen. Een detectivespel, een moordspel, dat je ook veilig thuis kunt spelen... en via Skype of een van die andere handige tools zelfs met een paar concurrerende detective teams. Op de moordspel doe-het-zelf pagina vind je heel wat inspiratie!

Zo is Het Mysterie van Marville geen fictie, maar een waargebeurd verhaal, waarin de lezer(es) zelf als een detective op onderzoek gaat. Een 'true crime' moordspel dat je thuis speelt, op het web... en wanneer de quarantaine wordt opgeheven misschien ook in Marville zelf, een slaperig dorpje aan de Frans-Belgische grens. De foto's zijn van Marc Borms.

Wie dat wil, kan een aantal detective teams samenstellen, die het tegen elkaar opnemen. Iedere detective of elk detective team beschikt dan over dit boekje. Zij kunnen het resultaat van hun onderzoek toetsen aan de antwoorden op een aantal vragen die ik heb gevonden. Achteraan het boekje 'verzegel' je dan de pagina’s 57 tot 64 met de oplossingen, door ze aan elkaar te nieten of te plakken. Pas wanneer je alle vragen hebt beantwoord, verbreek je het zegel en kom je te weten hoe hoog jouw score is, of die van je team.

'Er zijn 41 Canadezen begraven op het kerkhof van de Heilige Hilaire, meneer,' zei de oude dame. 'Onder hen: 26 pasgeboren baby’s en 12 baby’s die slechts een paar maanden tot een paar jaren leefden. Ik zal een liedje voor je zingen, meneer. Maar het zal geen wiegeliedje zijn. Het wordt een Koude Oorlogsbaby Blues...'

Je kunt het spel spelen met een PDF van het boek Het Mysterie van Marville, die je wordt toegestuurd na overschrijving van 15 euro op het rekeningnummer

IBAN BE 43 0016 9362 0101 - BIC GEBABEBB 

van uitgeverij vzw de Scriptomanen, met vermelding 'PDF Marville'.

Of je kunt ook het boek zelf bestellen bij Bol.com (zie de Bollenwinkel rechts) of hier:

Patrick Bernauw

Het Mysterie van Marville

Dit is geen fictie, maar een waargebeurd verhaal, waarin de lezer als een detective op onderzoek gaat, al of niet in teamverband. Een 'true crime' moordspel dat je thuis speelt, op het web - of in Marville, een dorpje aan de Frans-Belgische grens.

€16,45 Paperback

Nu kopen

Luc Schoonjans kijkt in het hoofd van Kim De Gelder aan de Tafel van Elise

Deze week, 18/01/2019 - klik op de foto voor een groter beeld.

Op 23 januari 2019 zal het alweer 10 jaar geleden zijn dat Kim De Gelder in het kinderdagverblijf Fabeltjesland in Dendermonde twee kindjes en een kinderverzorgster doodde. Eerder had hij al een oudere vrouw vermoord in Vrasene. Luc Schoonjans, die meewerkte aan de tv-reeks Kroongetuigen en al heel wat "true crime" publicaties op zijn actief heeft, schreef hier nu ook een boek over: "Het Monster van het Waasland - in het hoofd van Kim De Gelder". Het werk verscheen bij De Scriptomanen, in de vroege jaren negentig nog mee opgericht door Luc Schoonjans en ondergetekende. Het kan besteld worden in elke boekhandel, online of via de website: www.truecrime.be

Luc Schoonjans

Het Monster van het Waasland

Luc Schoonjans werkte als scenarist mee aan het programma De Kroongetuigen voor VTM. "Kim De Gelder" was één van de cases waar een aflevering aan gewijd werd. Dit is het volledige dossier van feiten, onderzoek tot en met het proces.

€22,62 Paperback

Nu kopen

Het Monster van het Waasland wordt voorgesteld, in een interview met dezelfde ondergetekende van hierboven, op zondagavond 20 januari om 19.30 uur (deuren 19.00 uur) aan De Tafel van Elise, Erembodegem-Dorp 39. Wie erbij wil zijn, dient snel te reserveren, want de plaatsen zijn beperkt: info@detafelvanelise.be - 053/216266. Luc en ik, die een hele gezamenlijke voorgeschiedenis hebben, namen deze week al een voorsmaakje op aan de Tafel, voor de podcast “Mysterieus België”:

De Tafel van Elise heeft een heel interessant programma met lezingen, verteltheater, muziek… dat je kunt raadplegen op de FB-evenementenpagina.Tot 1 dees?